. . ارغوان این چه رازی است که هربار بهار با عزای دل ما می آید ...

خدایا تشنه ی بارانم کویرم به لب آمد جانم بغل کن تن سوزانم را رها کن از قفس جانم را بی پناهم ای هم نفس در این قفس نوری ندارد آسمان با تو چو خورشیدم ولی بی تو چراغی نیمه جان آرام قلب بی قرارم ... به گمانم ساحل تویی دریا تویی هرجا منم آنجا تویی با تو به فردا میرسم پایان این شبها تویی من هرچه دارم از تو دارم ... چاره کن درد مرا خسته‌ام از همه‌کس چاره‌ی دردم همیشه تو فقط بودی و بس ای تمام باور من ... گم شدم در دل شب آه از این فاصله‌ها ماه من روشن کن امشب راه تاریک مرا ای تو تنها یاور من ...💔

My valentines My country My people Young hearts grieving the loss of their love 💔

اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی دائم، گُلِ این بُسْتان، شاداب نمی‌مانَد دَریاب ضَعیفان را در وَقْتِ تَوانایی! دیشَب، گِلِهٔ زُلْفَش با باد، هَمی کَرْدَم گفتا: «غلطی! بُگْذَر زین فِکْرَتِ سودایی!» صَد بادِ صَبا، این‌جا با سِلْسِلِه می‌رَقْصَنْد این است حَریف ای دِل تا باد نَپِیمایی مُشْتاقی و مَهْجوری، دور از تو چُنانم کَرْد کَز دَسْت بِخواهَد شُد پایابِ شَکیبایی یا رب به‌ که شایَد گُفْت این نُکْتِه که در عالَم رُخْساره به کَس نَنْمود آن شاهِدِ هَرجایی؟ ساقی! چَمَنِ گُل را بی‌‌رویِ تو، رَنْگی نیست شِمْشاد، خُرامان کُن تا باغ بیارایی اِی دَرْدِ تواَم دَرْمان در بَسْتَرِ ناکامی وِی یادِ تواَم مونِس در گوشِهٔ تَنهایی دَر دایِرِهٔ قِسْمَت، ما، نُقْطِهٔ تَسْلیمیم لُطْف، آن‌چه تو اَنْدیشی؛ حُکْم، آن‌چه تو فَرمایی فِکْرِ خود و رایِ خود در عالَم رِنْدی نیست کُفْر است در این مَذْهَب، خودبینی و خودرایی زین دایِرِهٔ مینا، خونین‌جِگَرَم، مِی دِه! تا حَل کنم این مُشْکِل دَر ساغَرِ مینایی . . « حافظ »

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری دانی که رسیدن هنر گام زمان است آبی که بر آسود زمینش بخورد زود دریا شود آن رود که پیوسته روان است باشد که یکی هم به نشانی بنشیند بس تیر که در چله این کهنه کمان است از روی تو دل کندنم آموخت زمانه این دیده از آن روست که خونابه فشان است ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی دردیست در این سینه که همزاد جهان است از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند یارب چقدر فاصله ی دست و زبان است خون می چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من می کن افشردن جان است از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود گنجی است که اندر قدم راهروان است « سایه »